Kerstviering ouderenzorg 2011

 

 

 

Dag medebewoners, welkom lieve familie, collega’s, en ook bijzonder welkom aan de kinderen van de klas van meester Dirk uit Kessel-Lo.

Zondag is het kerstmis! Dat willen we vandaag al vieren. Daarvoor zijn we hier samen. We vieren vandaag samen dat Jezus geboren werd. We gaan het teken maken dat toont dat we vrienden zijn van Jezus, in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Amen.

 

Inleiding: Mensen hebben een houvast aan gewoonten, aan rituelen ook. Voor kindjes is het belangrijk dat elke avond hetzelfde gebeurt voor het slapen gaan. En het is goed dat er elk jaar ook zoiets bestaat als nieuwjaar, met een nieuwjaarsbrief.

Zo horen we elk jaar het kerstverhaal. En het is goed om daar eens bij stil te staan. Want het is een verhaal dat tegelijk ook heel actueel is. De kindjes van de klas van meester Dirk spelen het kerstverhaal. In het kerstverhaal zingen we ook enkele liedjes. Ik nodig de grote mensen uit om even hun schaamte laten varen en als ze kunnen de liederen mee te zingen, zodat onze bewoners daardoor de kerstsfeer opsnuiven die wellicht fijne herinneringen aan vroeger oproept.

 

 

 

 

 

Wie heeft er ooit al eens in het stro geslapen? Sommige van onze oudere bewoners hebben misschien nog op een strozak moeten slapen, anderen sliepen misschien in het stro toen ze vluchtten voor de oorlog. Maar laat ons eerlijk zijn: wie zou liever op een strozak slapen dan op een matras?

Jezus was een gewoon baby’tje. Sliep op het stro. Niet in een wiegje, maar net zoals vele arme kindjes in een voederbak. (tekening van kribbe met Jezus op het bord kleven) Ook vandaag nog liggen vele baby’tjes niet in een mooi wiegje, maar op een stukje stof of stukje karton op de grond. Kerstmis gebeurt vandaag.

Zijn mama en papa, Maria en Jozef, waren heel jong. Gewone, eenvoudige mensen (tekening van Maria en Jozef op het bord kleven). Ze moesten nog op het laatste moment van Nazareth naar Betlehem trekken, en daar was er nergens plaats. Nergens kregen ze gehoor. De schrik om geen plaats te krijgen, de hoop op gastvrijheid en mededogen werden niet gezien. De ontreddering en de onrust van Maria en Jozef werden genegeerd door degenen die het goed hadden. Ik zie vandaag nog gebeuren dat nogal wat gevoelens onder de mat worden geschoven en geen ruimte krijgen. Kerstmis gebeurt vandaag.

De stal roept bij mij iets op van chaos, rommel, stof. En tegelijk ook iets van gezelligheid. Soms is onze binnenkant, ons gevoelsleven, een stal. Wat chaotisch door heel verschillende gevoelens, door wat we aan goeds doen en door wat niet goed loopt. Zo is het leven.

In die stal, in dat alledaagse leven wordt God geboren. Je kunt Hem in het kind zien, in de kleine tekenen van onbezorgd leven en het vragen om hulp. Je kunt God zien in de daadwerkelijke zorg voor elkaar. Gewoon even luisteren. Een kleine hulp bieden. Rustig en omzichtig omgaan met elkaar. God wordt geboren op een bedje van zorgzaamheid en aandacht.

Zijn ene compagnon is de betrouwbaarheid zoals die van een os, vandaag de rustige betrouwbaarheid van de zorg; hoe afhankelijker je wordt, hoe meer je moet kunnen betrouwen op de ander. De andere compagnon is de koppige kracht en hoop zoals van een ezel. De koppige kracht en hoop waarmee professionelen, vrijwilligers en familie onze ouderen nabij willen zijn.

Het bezoek in de stal: mensen die van geen hout pijlen weten maken, die wat zonderling zijn en uitgesloten, de herders. (tekeningen van de herders op het bord kleven). Maar ook hoog bezoek, wijzen die geschenken meebrengen (tekening herders op het bord kleven). Bij Jezus is iedereen welkom, wie je ook bent. Hij zoekt heel eenvoudig een plaatsje om geboren te worden.

Al wat Lucas beschrijft, zie ik in deze tijd nog echt gebeuren. Ik zie enerzijds het stil verdriet om wat niet meer is, maar ik zie ook hoeveel zorgzaamheid er is om de kwetsbare oudere. Ik zie enerzijds de vermoeidheid die bij velen van ons leeft, maar ook de koppige kracht om goed te doen. Ik zie de betrouwbaarheid van de zorg van zorgverleners en familie. Veel verder hoef je dat grote mysterie van God niet te zoeken. In ons alledaagse leven dat niet perfect is, in onze stal wordt God geboren, hier en nu. Moge dat ons een enorme kracht geven.

 

Willen we dan alles wat er in ons leeft, al onze gevoelens, al wat ons bezig houdt, alle mensen die ons nauw aan het hart liggen, samenbrengen in het Onze Vader en het Wees Gegroet.

 

Slotgebed:

Als een kind zijt Gij gekomen,

kwetsbaar en weerloos.

Zoals alleen een kind dat kan,

roept Gij het beste in ons naar boven.

Geef dat wij ons blijven verwonderen,

geef dat wij hartelijke mensen zijn,

geef dat wij oog hebben voor wat er in de ander leeft,

zoals Jezus zelf open oog en oor was,

Jezus, de mens naar uw hart,

en beeld van U. Amen.

 

 

Lied: nu zijt wellekome