Brief van Anne Vandenhoeck aan haar studenten
Bron: Braambos
Theologe Anne Vandenhoeck ziet het nieuwe academiejaar al voorzichtig om het hoekje loeren.
Beste studenten,
Een aantal onder jullie hebben gekozen om in de zomermaanden, en voor het gemak rekenen we september daar maar bij, al jullie stage te doen in een ziekenhuis, ouderenvoorziening, gevangenis of parochie. De eerste stapjes in het pastoraat en dit vóór het academiejaar begint! Dat getuigt van serieuze planning of zelfs ijver! Ik heb het geluk dat ik als supervisor aan het academisch centrum voor praktische theologie jullie eerste ervaringen mag beluisteren. En onvermijdelijk komen dan de herinneringen boven aan mijn beginstage in een ziekenhuis, ondertussen al langer geleden dan ik wil weten. Mijn werkbegeleider ter plekke was een guitige pater Scheutist die de gave van het woord én van de pen had. Een beminnelijke man die graag gezien werd door patiënten en verzorgenden. Hij was van het principe dat ik maar moest in het diepe springen en leren zwemmen. En mijn God, ik heb nogal gesparteld en geproest voor ik dat kon. Het bezoek aan de eerste patiënt zonder mijn werkbegeleider, mijn eerste viering, de eerste teamvergadering, de samenwerking met de sociaal assistenten, de eerste rouwopvang,... ze staan nog allemaal in mijn geheugen gegrift . En naast alle spanningen van die eerste keren, waren er gelukkig ook momenten die zorgden voor wat ontlading. Zo heb ik met scha en schande geleerd dat een glazen kom met drijfkaarsjes barst als ze niet vuurvast is, met een watervalletje tijdens de paasviering als gevolg. Mijn werkbegeleider bleef onverstoorbaar verder voorgaan met natte sokken. Maar wat ik vooral leerde was, en vergeef me als ik hier wat melig klink, hoe mooi mensen kunnen zijn in al hun kwetsbaarheid. Ik kreeg de smaak te pakken en ontdekte dat het pastoraat in de gezondheidszorg echt mijn roeping was, of zoals jullie zouden zeggen 'echt mijn ding'. En alleen daarom is het zo fijn te zien en te horen hoe de stage ook voor jullie een nieuwe wereld opent en hoe die al dan niet aan jullie verwachtingen beantwoordt. Hoe jullie ontdekken dat er andere werelden zijn buiten de academische. Hoe jullie beginnen te leren aan het leven van de mensen die op jullie pad komen. Hoe jullie ontdekken dat gevangenen in de eerste plaats mensen zijn die steeds meer zijn dan wat ze gedaan hebben. Hoe jullie respect opbrengen voor de betrokken zorg die er is in voorzieningen. Hoe jullie geraakt worden door het lijden van mensen. Hoe jullie voldoening vinden in de gesprekken met mensen, waar dan ook. Hoe jullie bereid zijn om jezelf open te stellen voor nieuwe ervaringen. En ten slotte, hoe jullie met evenveel bewondering als ik toen, kijken naar de pastors in het werkveld. Dat verdienen ze, net zoals jullie.
Tot de volgende supervisie of leerbegeleiding!
Anne