Domeinspecifieke artikels ziekenhuizen
- 'Ik word gezonden om te zorgen voor mensen' (Jan Michels in Kerkplein, februari 2012)
- Woordje van de pastor - Door een donkere tunnel (UZ Magazine)
- Woordje van de pastor - Lotgenoten (nierdialyse) (UZ Magazine)
- Brief Anne (Vandenhoeck) aan Braambos (januari 2012)
- 650 jaar Zwartzusters, 650 jaar gezondheidszorg en ouderenzorg (Kerknet, augustus 2011)
- Woordje van de pastor in UZ Magazine (pastor Lucas Lissnijder)
- Woordje van de pastor in UZ Magazine (pastor Ine Pauwels)
- Leven met kanker is leven met verlies (Goedele Van Edom)
- Inspirerend kunstwerk in het ziekenhuis AZ St.-Elisabeth
- Pastoraat en pediatrie: Greet Ormond Street Hospital for Children
- Ziekenhuispastoraal in Brussel (Kerk & Leven, juni 2011)
- Oecumenische viering in AZ Antwerpen
- Pastor Ivo Poppe over zijn pastor-zijn
- Pastor Katrien Gijbels over haar pastor-zijn
- UZ Magazine interviewt pastor Ingrid van den Akker
- Pastor Vera Nelen vertelt in UZ Magazine
- Elke De Greef over haar pastor-zijn en het nadenken voor de geloofscommunicatie van de pastor
- Klik hier voor een filmpje over ziekenhuispastoraat
Woordje van de pastor in UZ Magazine
Bron: UZ Magazine, maart 2011, p. 5 (vind hier de pdf-versie van het Magazine)
Wederzijds vertrouwen
auteur: Ine Pauwels
Ben je niet te jong om dit werk te doen? Het is een vraag die mij al werd gesteld tijdens het eerste sollicitatiegesprek. En die telkens opnieuw is gesteld sinds ik anderhalf jaar geleden pastor werd bij UZ Leuven. Ben je niet te jong? Waar haal je de kracht vandaan om elke dag geconfronteerd te worden met lijden en sterven? Hoe hou je het vol? Mensen begeleiden bij hun pijn en verdriet, hun hoop en wanhoop is geen eenvoudige opdracht. Soms zijn emoties zo intens dat ze in je lichaam lijken te snijden. Maar tegelijk blijft het een groot voorrecht om in vertrouwen genomen te worden door patiënten en hun familieleden, om samen met hen op weg te mogen gaan. Ik kan dit het best illustreren met twee verhalen. Verhalen over mensen die ik mocht ontmoeten, in moeilijke omstandigheden, te midden van lijden en soms ook sterven. Verhalen over wederzijds vertrouwen.
De dispatcher van de spoedgevallendienst belt me midden in de nacht. Een vrouw kan wel wat ondersteuning gebruiken. Haar echtgenoot heeft thuis een ongeluk gehad en wordt nu geopereerd. Het kan nog wel de hele nacht duren. Samen met de buurvrouw zit ze te wachten op een van de stoeltjes op de spoedgevallendienst. Ik zoek een lokaaltje waar we rustig kunnen praten en haal koffie. De echtgenote vertelt wat er gebeurd is, hoe ze hier in het midden van de nacht zijn beland. Het gesprek gaat verder, over hun huwelijk, hoe ze elkaar leerden kennen, hoe waardevol maar ook moeilijk de relatie soms was. Hoe er kinderen kwamen die nu zelf al kinderen hebben. En zo zitten we daar, praten en stilzwijgen wisselen elkaar af. Er is eigenlijk maar weinig hoop. Dat hebben de artsen haar verteld. Ik vraag hen of ze misschien graag even naar de kapel gaan. We branden een kaarsje voor de echtgenoot en ook nog enkele voor de kinderen en de kleinkinderen. Ik probeer naar woorden te zoeken. Geen woorden over genezing, maar wel een vraag om nabijheid van God, om kracht om het moeilijke nieuws – dat waarschijnlijk toch zal komen – te kunnen dragen. Zo zitten we in de kapel: de echtgenote, de buurvrouw en ik. ‘Drie vrouwen onder het kruis’ gaat er door mijn hoofd. Ik voel me heel machteloos. Met mijn linkerarm rond de echtgenote en mijn rechterarm rond de buurvrouw, merk ik dat zij mij evenveel dragen als ik hen.
Een jong koppel komt binnen op de pastorale dienst. Of er iemand even tijd heeft. We nemen plaats in een van de gesprekslokaaltjes en wat onwennig stellen ze zich oor. De man vertelt dat hun dochtertje binnen enkele weken dood geboren zal worden. Zijn vrouw vult aan: “We willen hier heel bewust mee omgaan. We willen aan dit kindje dezelfde zorg geven als we aan onze andere kindjes gegeven hebben. Fysiek zorgen, dat kan niet, maar een ander soort zorg misschien wel.” Ik doe enkele voorstellen. Zouden ze het fijn vinden een ritueel te houden na de geboorte waarin ze hun dochter haar naam geven en haar zo ook een plaats geven in het gezin? Ja, dat willen mama en papa wel. Ik vraag hen voorzichtig of ze een beeld hebben van waar hun dochtertje naar toe gaat. Ze geloven niet in leven na de dood, vertellen ze me. Maar dat hun kindje verloren gaat, dat geloven ze ook niet. De volgende weken komen mama en papa regelmatig even langs als ze op controle geweest zijn. Zo groeit het idee rond het ritueel, worden ook oma en opa betrokken. Enkele dagen na de geboorte houden we in de kapel een afscheidsmoment waarop mama en papa familie en vrienden hebben uitgenodigd. Mama vindt de kracht om een brief aan haar dochter voor te lezen. Papa heeft een stukje muziek uitgekozen. Alle mensen plaatsen een theelichtje rond het kleine kistje, als een cirkel van verbondenheid. Samen zegenen we het kindje en vragen we dat dit kleine meisje nooit verloren zal gaan. Enkele dagen later ligt er een doosje chocolaatjes bij het Mariabeeld in de kapel. Met een briefje erbij. De chocolaatjes blijken voor mij te zijn. Met de lieve groetjes van een heel klein meisje ...
In UZ Leuven werken 11 pastores. Ine is een van hen. Je kunt met een pastor contact opnemen via de verpleegeenheid of via het secretariaat van sociaal werk, tel. 016 34 86 20.