Brief van Anne Vandenhoeck aan de kerstster
Brief aan de luisteraars van het Braambos, uitgezonden in het Braambos, Radio 1 op 12 december 2010
Beste kerstster,
Ik wil beginnen met jou een klein verhaal te vertellen. Het was december in een groot Amerikaans ziekenhuis. Als bezoekend pastor liep ik enkele weken mee met collega’s om hun manier van werken te leren kennen. Eén van de vrouwelijke collega’s nam me die dag mee naar de afdelingen materniteit, gynaecologie en het bevallingskwartier. Het was allang donker buiten toen we in de wacht van het bevallingskwartier nog zaten na te praten. Plots kwam een vrouwelijke chirurg de ruimte binnen. "Is er hier iemand die Duits verstaat en spreekt?" Mijn vrouwelijke collega antwoordde enthousiast: "Ja, zij!", wijzend naar ondergetekende. Voor ik achter het computerscherm kon wegduiken, stond de chirurg al naast mij. Ze wist van wanten. "Ik heb jou nodig voor een dringende keizersnede. Onmiddellijk. De patiënt en haar man verstaan geen Engels, ze hebben enkele maanden in een vluchtelingenkamp in Duitsland gezeten en de man kan wat Duits. Ze zijn nog maar kort in de VS. Ik heb je nodig om tijdens de keizersnede te vertalen wat ik aan hen wil vragen."
Voor ik het goed en wel besefte, en met een wanhopige blik naar mijn grinnikende collega keek, stond ik in een groen pak naast een heel nerveuze Oost-Europese man en zijn hoogzwangere vrouw in de operatiezaal. De opluchting dat iemand een beetje met hen kon communiceren stond te lezen op hun gelaat. De operatie begon. Ik probeerde zo goed mogelijk te vertalen. De weg van het Engels van de chirurg naar mijn schoolduits en naar hun Bosnisch was lang en soms moeilijk. Maar toen kwam er een verlossende kreet, een kindje was geboren. Een klein, gezond jongetje mocht even op de borst van zijn moeder liggen. Voor dit geluk was geen vertaalslag nodig. Geboren na een lange reis, ontheemd. En toch: een nieuw leven, nieuwe kansen in een nieuw land. Op die korte tijd ontstond er een band. Ik werd meegetroond naar hun kamer, schudde de handen met de grootmoeders en kreeg de kleine in de armen. Even later kwam de gynaecologe binnen en sprak over borstvoeding. Kun je even vertalen? Geen schoolduits had mij echter voorbereid op het vertalen van termen als borstvoeding. Helaas. Er restte mij niet anders dan te wijzen naar het betreffend lichaamsdeel. "Ja zeg, dat had ik ook gekunnen", zuchtte de gynaecologe. Jawel, maar niet met dezelfde pastorale flair, neem me niet kwalijk!
Dit ene verhaal is er maar één uit de ontelbare verhalen van mensen die op zoek zijn naar nieuwe kansen en een glimp van hoop in een vreemd land. Ontheemd zoeken ze in donkere tijden naar wat licht zoals dat van jou, beste kerstster. Net zoals onze kerkgemeenschap. Flink door elkaar geschud in de laatste maanden en ontmoedigd, zoeken wij ook naar jou, opdat je ons opnieuw zou leiden tot bij Jezus, tot bij de kern van ons geloof. Op het internet loopt momenteel een petitie, getiteld: “voor een geloofwaardige en bevrijdende kerk”. Bijna zesduizend mensen hebben al hun naam opgegeven in deze zoektocht om authentiek kerk te zijn. Een teken van hoop. Blijf maar schitteren kerstster!
Groetjes en dank
Anne
Deze brief is ook te vinden op www.braambos.be
Vind hier de petitie voor een geloofwaardige en bevrijdende kerk