Pastorale begeleiding bij het verlies van een baby

Pastores worden geconfronteerd met het sterven van baby’s, hetzij kort na de geboorte (vroeggeboorte, medische problemen, ...), hetzij ten gevolge van zwangerschapsafbreking. We kunnen drie vormen van zwangerschapsafbreking onderscheiden:

Miskraam of spontane abortus is het afsterven van de vrucht vóór de 16de zwangerschapsweek. De meest voorkomende oorzaak is een fout in de aanleg van de vrucht, waardoor deze niet levensvatbaar is. Andere oorzaken zijn (aangeboren) misvorming van de baarmoeder, vroeg in de zwangerschap opgetreden infectieziekten en hormonale stoornissen.
Abortus provocatus is het afbreken van de zwangerschap door een medische ingreep. Er kunnen hierbij twee vormen onderscheiden worden.
- Abortus bij een ongewenste zwangerschap: in België is dit wettelijk toepasbaar in de periode van de eerste twaalf weken van de zwangerschap of veertien weken na de laatste menstruatie.
- Zwangerschapsafbreking na een medische beslissing: in België kan wettelijk gezien een zwangerschap gedurende de hele periode afgebroken worden, wanneer het voltooien van de zwangerschap een ernstig gevaar inhoudt voor de fysieke en/of geestelijke gezondheid van de vrouw of wanneer vaststaat dat het kind geboren zal worden met een uiterst zware kwaal, die als ongeneeslijk wordt erkend op het ogenblik van de diagnose. Hierbij moet het advies van een tweede arts ingewonnen worden.

Elk van deze situaties gaat gepaard met gevoelens van verlies en rouw, zelfs al hebben de toekomstige ouders zelf de beslissing genomen om de zwangerschap stop te zetten. De verwerking verschilt van persoon tot persoon en van situatie tot situatie. Hoe kunnen pastores ouders begeleiden bij het verlies van een baby?