Meimaand - Mariamaand
Twee ervaringen uit een woon- en zorgcentrum
Ter voorbereiding van de meimaand wilde ik het Mariabeeld in de bloemetjes zetten. In de kapel kwam ik Gerarda tegen met een rozenkrans in haar hand. Ze vertrouwde me toe dat ze met 
“ons lief vrouwke” kwam praten en dat ze het toch zo spijtig vond dat er geen rozenkransgebeden meer werden georganiseerd. Ik voelde mij rechtstreeks aangesproken, maar kon mij niet voorstellen hoe zo’n rozenkransgebed in mekaar stak.
Tijdens het wekelijks gebedsmoment met de mensen met dementie, was een bewoner bijzonder onrustig. Hoewel hij nog goed kon wandelen, had de verpleging hem gefixeerd in zijn rolstoel en daar was hij duidelijk niet mee opgezet. Normaal wordt hij altijd rustig van de vieringen, maar vandaag was er geen beginnen aan. Op het einde van de viering ging ik met het Mariabeeld rond. “Laten we onze zorgen bij Maria, moeder van allen, neerleggen.” Toen ik bij de bewuste bewoner aankwam, legde hij zijn hoofd tegen het beeld, hij begon hartstochtelijk te huilen en ik zag zijn lippen bewegen in stil gebed. Stilletjesaan werd hij rustiger. Ik was verbaasd over het effect dat het stil gebed tot Maria op hem had.
Uit bovenstaande voorbeelden blijkt dat heel wat bewoners in een woon- en zorgcentrum zich in hun geloof sterk aangetrokken voelen tot de figuur van Maria. In dit thematisch luik gaan we op zoek naar de betekenis van de Mariale geloofsbeleving. Hoe beleven oudere mensen hun relatie met Maria? We gaan op zoek naar wegen om in ons pastoraal werk bij deze geloofsbeleving aan te sluiten. Daarnaast bieden we je ook hedendaags materiaal aan.
