Ivo Poppe

Wie?

Ivo Poppe, 52 jaar, gehuwd, 3 kinderen

Wat?

  • Halftijdse opdracht als ziekenhuispastor in het Heilig Hartziekenhuis Roeselare – Menen, campus Menen
  • voltijdse opdracht als diaken in Wevelgem.

Mijn job in het ziekenhuis is zeer afwisselend. Eerst en vooral kom ik veel in contact met de patiënten. Zo probeer ik op mijn afdelingen systematisch alle patiënten te bezoeken. De contacten variëren van een pastoraal gesprek tot pastorale begeleiding op langere termijn tot palliatieve zorg.

De pastorale dienst is dan ook zeer nauw betrokken in het palliatief supportteam. Ik word vaak betrokken bij het levenseinde van een patiënt. Soms als gesprekspartner, maar meestal ook in de vorm van een ritueel: ik assisteer bij een ziekenzalving of ik dien zelf een stervenszegening toe.

Ik word ook vaak geroepen wanneer mensen een crisis meemaken, bijvoorbeeld om mensen bij te staan die net een dierbare verloren hebben. Als diaken mag ik ook kinderen dopen en dat gebeurt toch af en toe, hoewel ik dat wat probeer af te remmen. De zondagsliturgie behoort tot het takenpakket van mijn collega-priester.

Verder moet ik mijn administratie ook verzorgen. Het gaat hier vooral om voorbereiding van doopsels, het opmaken van doopattesten, het maken van het jaarverslag, vergaderen met het palliatief supportteam en hier achteraf verslag van maken, ...

Ik vind het ook belangrijk om deel te nemen aan acties zoals Welzijnszorg en Broederlijk Delen. Dit is dan wel heel kleinschalig binnen het ziekenhuis.

Tot slot ben ik er ook voor alle personeelsleden. Zo is er de jaarlijkse Sinterklaasactie, die door de pastorale dienst wordt georganiseerd. Ik ben ook vertrouwenspersoon voor het personeel en bemiddel soms bij conflicten.

Het is boeiend om in contact te komen met mensen in soms pijnlijke, intense, tragische en ook vreugdevolle momenten. Ik ben ‘mens onder de mensen’ (zoals in het lied), mag ‘herderen’ en tijd vrijmaken om veel te luisteren. Soms kan ik van hieruit doorstoten naar het niveau van een pastoraal gesprek.

Het is een nederige, maar niet rendabele opdracht in de –allesbehalve- ‘zachte sector’. Dit voel ik des te beter aan, nu ik geen verzorgende meer ben. Ik geniet van de luxe om zo lang als nodig mensen nabij te zijn: hun piekmomenten meemaken, de tragische weg van eenzaamheid en verlies meebeleven, hoop koesteren, levens uit handen geven... en tussen dit alles door het Licht van Jezus’ hoopvolle boodschap laten doorschemeren, zonder iets op te dringen qua dogmatiek of persoonlijke voorkeur.

Je bent bijna altijd welkom op kamerronde : jouw aanwezigheid wordt gewaardeerd en de patiënten vertrouwen je soms heel persoonlijke verhalen toe. Daarom vind ik het heel belangrijk om discreet te zijn, naar alle instanties toe.

De combinatie met het werk op de parochie maakt het een boeiende, maar soms psychisch vermoeiende mix. Ik ervaar de ene job als een tegengewicht voor de andere. De weekends zijn soms zeer goed gevuld – maar daartegenover staat dat ik gedurende de week wel eens een vrij moment zelf kan kiezen.

Pastorale uitdagingen?

1. Tijdsmanagement

Wat kan en mag ik doen om psychisch gezond te blijven, vooral in combinatie met mijn gezinsleven en met het wel erg snel evoluerend pastoraal landschap. Ik moet elke dag keuzes maken :

  • Wie bezoek ik thuis, wie krijgt een bezoek in het ziekenhuis en hoeveel keer ga ik bij die persoon langs?
  • Welke taken kan ik zelf opnemen en wat delegeer ik beter naar leken, personeel, priesters, ...?
  • Wat is waardevoller: vele korte contacten of een beperkt aantal diepere contacten?
  • Hoe verzorg ik mijn eigen spiritualiteit ? Gebed, lectuur, abdijdagen …..?
  • Hoe combineer ik mijn job in het ziekenhuis met mijn taak op de parochie ?

2. Stellen van prioriteiten

Er zijn steeds minder priesters en dat heeft consequenties naar de pastorale taken in het ziekenhuis. 

  • Gaan we het aantal weekendvieringen inkrimpen of kiezen we voor een andere vorm van vieren? 
  • Kies ik voor pastorale vrijwilliger en hoe activeer en bemoedig ik die dan?

Het combineren van gezin en pastoraal is een echte evenwichtsoefening..